നിറവ്

നീ നിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ ആയിരം പദങ്ങൾ പേറുന്ന അഗ്നിയുടെ ഓളങ്ങളായി മാറുന്നു. ഏറ്റവും മൌനമായ അതിലേറേ ഭാരത്തോടെ  മഴമേഘത്തിന്റെ സ്വന്തം തുള്ളിയുടെ വിങ്ങലോടെ. ഇനിയാ തുള്ളിയെ കീറിമുറിക്കുമ്പോൾ ഒരു കടലാണ് പിടയുക. ഞാൻ നിന്നോ ഇരുന്നോ നീ വേരുകളാഴ്ത്തുന്നത് അറിയുന്നു.. ഹൃദയത്തിന്റെ ഇടനാഴിയിൽ ഒരു കാറ്റ് വീശിയടിക്കുന്നു.. നീ ചുവന്ന് നിറയുന്നു..